De kracht van vergeving

Ik had een afspraak met een vriendin die ik al lange tijd niet had gezien. We zaten in een gezellige cafeetje om weer eens bij te praten. Samen haalden we herinneringen op. En op enig moment kwam iets ter sprake wat er jaren geleden was gebeurd, iets vervelends. De vriendin wilde daarvoor graag alsnog sorry zeggen. Ze vond het naar dat zij mij toen zo had gekwetst. Ik gaf aan dat ik dat destijds ook heel naar had gevonden, maar dat ik daar nu geen last meer van had. ‘Ik heb je al lang vergeven’, zei ik. Terwijl ik dat zei, keek ik haar aan en zag de tranen in haar ogen. Soms is jezelf vergeven, moeilijker dan de ander vergeven.

Ik heb ervaren dat iemand iets kwalijk blijven nemen, wrok koesteren, heel slecht is voor mijzelf, dan blijf je met dat negatieve gevoel rondlopen. En de ander heeft daar meestal geen weet van. Als je iemand kunt vergeven, verlos je jezelf van dat gevoel. En uitspreken dat je iemand vergeeft, kan ook de ander helpen om zichzelf te vergeven. Vergeven en sorry zeggen, zorgt ervoor dat je door kunt. Dat iets wat gebeurd is, niet tussen jullie in blijft staan. Het verlost de ander van het schuldgevoel of spijt. Maar bovenal is iemand anders vergeven, jezelf vergeven.

Vergeven doen mensen ook vaak op hun sterfbed. Je moet vrede hebben met alles en iedereen, iets en iemand, om het leven los te kunnen laten. Gedurende je leven kun je die wrok of spijt bij je dragen en daar heb je vaak dan flink last van.

Maar hoe kun je dat nu doen, vergeven? De tijd helpt. Het slijt, je begrijpt de ander, je kunt het in perspectief zien. Maar meestal blijft er nog een klein stukje pijn over. De afgelopen jaren heb ik allerlei mooie manieren geleerd om te vergeven. Vaak zijn dat rituelen die helpen om iets los te laten, de goede bedoeling van de ander te zien. Het niet op jezelf te betrekken maar bij de ander laten. Dingen gebeuren nu eenmaal. Je stuur je gedrag niet bewust maar meestal vanuit emotie of onbewuste overtuigingen.

Wrok koesteren, niet vergeven, is op het verleden gericht. Het kan je belemmeren om vrij door te leven, omdat je vastzit aan dit oude. Dit loslaten lijkt een actie gericht op de ander, maar wie er het meest van profiteert, ben je zelf. Zonder vergeving kan het lijken alsof er een haak in je zit, de haak van die ander die je niet vergeven hebt. Bepaalde indianenstammen hebben zelfs een ritueel waarbij ze die haak er denkbeeldig uittrekken.

Soms is de herinnering, kwetsuur te sterk om er direct naar te kijken. Dan ervaar je weer de pijn. Het kan helpen om er van een afstandje naar te kijken door er in gedachten een filmpje van te maken dat je bekijkt. Dan kun je meestal ook relativeren of de bedoeling zien: niets is bedoeld om de ander expres te kwetsen. Vaak is het een uitvloeisel van pijn van de ander. Dat zien en begrijpen, maakt de weg vrij voor vergeving. En vergeving maakt het leven voor jezelf en voor de ander een stuk prettiger.