Vragen wat je nodig hebt

Ik doe graag alles zelf. Mijn eerste woordjes waren dan ook ‘Kan het zélluf’. Aan ongevraagde hulp heb ik een hekel. Ik ben niet zo groot, dus als ergens een raam open staat wat ik dicht wil hebben, klim ik op een stoel en doe het dicht. Niet zelden onder een vertwijfelde blik van iemand die een stuk langer is dan ik. ‘Zal ik het voor je doen?’, nee dank je, ik doe het liever zelf. De weg vragen als ik ergens onbekend ben? Ik zoek het liever zelf uit. Pas als het mij zelf niet lukt, vraag ik hulp.

Maar ik durf en vraag wel om hulp als het nodig is. Deze afgelopen weken heb ik enorm veel hulp gevraagd en gekregen. Verhuizen in mijn eentje leek mij onmogelijk en bovendien ongezellig. Dus vroeg ik hulp en kreeg ik die: inpakkers, poetsers, klussers, verhuizers, een middag of zelfs een paar dagen. Dat is fijn. Samen schiet het op, en andere mensen kunnen allerlei dingen die ik niet kan, zoals aansluiten van een bel of afdoppen van een riolering.

Ik vind het fijn om veel zelf te kunnen, zelfstandig te zijn in de basisdingen in het leven. En in de loop van de jaren heb ik geleerd om makkelijker om hulp te vragen. Gewoon omdat dat soms handiger is, of noodzakelijk. Zou dat niet mooi zijn als we dat allemaal deden? Er is namelijk altijd hulp, als je erom durft te vragen. Dat leer ik ook aan mijn kinderen. Vragen staat vrij, nee zeggen is aan de ander. Dus vraag ik wat ik nodig heb en bedenk niet van tevoren of een ander dat wel zou willen of kunnen. Zo vroeg ik ook aan een vriendin van me die herstellende is van een forse blessure om te helpen met mijn verhuizing. Natuurlijk wist ik dat zij niet kon klussen, maar wilde dat niet voor haar beslissen. En heel verassend bood ze aan om een paar keer voor me te koken. Dat had ik zelf niet bedacht maar dat was heel fijn! Na een dag hard werken gewoon aanschuiven of een pannetje eten ophalen. Als ik voor haar had besloten dat ze toch niet kon helpen vanwege de blessure, had ik dat niet gehad.

Niet invullen voor een ander, maar de vraag stellen en het antwoord aan de ander laten. Dat heb ik echt moeten leren. Vraagverlegenheid, heet dat met een mooi woord. Wel iets willen vragen, maar niet durven. Misschien wel bang voor een afwijzing, een nee. Ik leerde verwachtingen loslaten, een vraag stellen zonder een claim. Nee heb je, ja kun je krijgen. En dan is een ja een mooi cadeau.

Terugkijkend op mijn verhuizing heb ik veel van die mooie kadootjes gekregen. Elke dag hulp, sommige dagen een heel team van helpers. Zo is mij gelukt wat ik zelf in mijn eentje echt niet had gekund. En dat door het stellen van een simpele vraag: Wil je mij helpen?