Afscheid nemen van de doden

lotus-met-kaarsje

Eva kwam bij me omdat ze niet meer wist hoe ze verder moest in haar relatie. ‘We hebben de laatste tijd bijna alleen nog maar ruzie’, vertelde ze. ‘Vroeger deden we nog vaak samen leuke dingen, maar tegenwoordig is het helemaal niet meer gezellig’. ‘Hoe ging dat vroeger dan?’ vroeg ik. ‘Nou in het begin van onze relatie hadden we elkaar altijd veel te vertellen. En hij vroeg dan ook naar hoe mijn dag was geweest en wat ik wilde gaan doen en zo. Tegenwoordig gaat hij gewoon zijn eigen gang,’ verzuchtte Eva. Ze voelde zich niet begrepen, niet gezien door haar vriend. ‘Eigenlijk denk ik dat hij niet meer van me houdt…’ kwam er aarzelend uit.

‘Dat klinkt heftig’, was mijn antwoord. ‘En waar baseer je die gedacht op?’ Dat kon ze niet zo goed aangeven. Op mijn vraag of ze wel van hem hield, en voor hem door het vuur zou gaan, kwamen de tranen. ‘Ik ben zo bang om hem kwijt te raken’, sprak ze verdrietig, ‘en tegelijk ben ik bang om afhankelijk van hem te zijn.’ ‘Dus je zit in een soort spagaat, je wilt hem niet kwijt, maar je durft er ook niet helemaal voor te gaan?‘  vroeg ik. Eva knikte.

Ik vroeg wat door op de angst om te verliezen. Had ze dat eerder meegemaakt? Dat had ze. Als klein meisje de opa’s en oma’s van wie ze veel hield. En op haar 13e haar vader. Het gemis was nooit opgehouden. ‘Het is net of een stukje van mij ook is doodgegaan toen mijn vader stierf’.

‘Dat begrijp ik heel goed’, was mijn reactie. ‘Het is ook moeilijk om afscheid te nemen van mensen waarvan je houdt. Zou je liever bij je vader willen zijn?’ ‘Nee, dat ook weer niet…’ was het antwoord.
‘Net of je er nu tussenin zit,’ dacht ik hardop. ‘Je wilt niet bij de doden zijn, maar voluit leven, samen met iemand, doe je ook niet. Hoe zou het zijn, als je het echt zou aangaan met je vriend? Onvoorwaardelijk ervoor gaan?’ Dat vond Eva wel een beetje spannend, en ze twijfelde of ze dat wel kon. We spraken over wat ze dan nodig had om die keus wel te maken. ‘Wat zou je vader ervan vinden?’ vroeg ik. ‘Ik denk dat hij juist zou willen dat ik dat doe. Maar het voelt ook als een soort verraad…’. De tranen stonden in haar ogen. ‘Je moet eerst echt afscheid nemen van iemand voordat je verder kunt met leven. Het lijkt erop dat je dat nog niet hebt gedaan’. Eva knikte instemmend.

Ik liet Eva op een mooie manier haar vader bedanken voor de tijd die ze wel samen hadden gehad. We bespraken hoe ze geworden was wie ze nu was, hoe ze op haar vader leek en dat ze hem nooit zou vergeten. ‘Het is net of ik nu toestemming van hem heb’, sprak ze opgelucht. ‘En het voelt alsof hij bij me is. Mooi he?’. De glimlach op haar gezicht vertelde me dat er in haar echt iets veranderd was.