Een bange kat

DSC02264  Ik heb een hele bange kat. Een lief beest wel, dat ook graag geaaid wil worden. En tegelijk ook niet want hij is zo bang! Als ik mijn hand naar hem uitsteek, duikt ‘ie weg. Soms kan ik hem ongemerkt aaien als hij eet maar als hij doorheeft dat ik hem aanraak, rent hij weg. Een raar dilemma: eigenlijk wil hij heel graag geaaid worden maar hij durft het niet. Mijn verklaring hiervoor is als volgt:

Ik heb deze kat (genaamd Nelson) via het asiel gekregen. Het nestje is op straat gevangen toen de kittens 7 weken oud waren. De moeder kregen ze niet te pakken. Dus wat is het geval: Nelson heeft een enorm trauma opgelopen. Twee grote handen die hem als kleine kitten hebben weggerukt uit zijn natuurlijke omgeving, weg bij zijn moeder. Hoe liefdevol het gastgezin ook was en hoe welkom hij bij mij is, dat traumatische beeld van die handen blijft overheersen.

Ik probeer hem zoveel plezierige ervaringen te geven dat hij uiteindelijk mijn handen kan toelaten. En er zit verbetering in, helaas wel heel langzaam. In het donker laat hij zich nu aaien en ook als hij met zijn kopje van me af op de bank ligt. Maar ik krijg hem niet van zijn diepe angst af.

Als Nelson een mens was, dan kon ik dat oplossen. Behalve hem gerust stellen kon ik hem ook her programmeren. Dat is wat ik met NLP doe: herinneringen, belevingen, gedachten en emoties veranderen. Zodat ze minder heftig zijn en je er minder last van hebt in je leven.
Als ik Nelson zou coachen, dan zou ik met hem terugkijken op die gebeurtenis en wat de impact hiervan is op zijn leven. Ik zou met hem verkennen hoe deze negatieve ervaring zijn leven beïnvloedt en hem belemmert van het aaien te genieten. Vervolgens zou ik hem vragen, hoe hij het graag zou willen hebben. Grote kans dat hij minder bang zou willen zijn. En in plaats daarvan zou hij misschien dapper willen zijn.

Dan zou ik aan het werk gaan met een NLP-interventie. Samen zouden we kijken naar de positieve bedoeling van de nare gebeurtenis. Als hij die zou weten, werd het trauma al vanzelf minder. Waarschijnlijk zou hij inzien dat de bedoeling was hem een prettiger leven te geven. Da’s mooi. De volgende stap zou zijn, Nelson vragen naar een situatie waarin hij heel dapper was. Die situatie zou ik hem opnieuw laten beleven met al zijn zintuigen, en goed verankeren in zijn onderbewuste. Daarna is de weg vrij om de beleving van de angst weg te poetsen en dapperheid in te brengen bij het zien van twee handen. En als test zou ik hem aaien. Ik denk dat hij het zou toelaten.

Wat zou dat een verbetering zijn van zijn leven. En dat van mij. Stel je voor, dat hij zich laat oppakken en op schoot komt liggen. Gezellig samen op de bank zitten terwijl ik over zijn koppie aai…. Maar helaas is zo’n interventie bij dieren niet haalbaar. Bij mensen gelukkig wel. Het ‘helen’ van een traumatische gebeurtenis is iets wat ik regelmatig doe bij mensen. Met als resultaat een prettiger leven.